Centrale zenuwpijn

In tegenstelling tot pijn door een letsel aan spieren of gewrichten, wordt centrale zenuwpijn veroorzaakt door ontregeling in de manier waarop het centrale zenuwstelsel signalen verwerkt. Beschadigde zenuwbanen geven foutieve of versterkte signalen door, waardoor pijn wordt ervaren zonder duidelijke weefselbeschadiging.

De klachten kunnen zich uiten als:

• brandende of stekende pijn;
• overgevoeligheid voor aanraking of temperatuur (allodynie);
• tintelingen of doof gevoel

Centrale zenuwpijn treedt vaak op na een herseninfarct, hersenbloeding, ruggenmergletsel of bij neurologische aandoeningen zoals multiple sclerose. De exacte mechanismen zijn complex. Beschadiging van zenuwbanen leidt tot een verstoring in de verwerking van prikkels in de hersenen en het ruggenmerg.

Centrale zenuwpijn is vaak moeilijk volledig weg te nemen, maar er bestaan behandelingen die de klachten kunnen verlichten en de levenskwaliteit verbeteren. Een multidisciplinaire aanpak is meestal het meest zinvol.

Mogelijke opties zijn:

• medicatie die inwerkt op zenuwpijn (zoals bepaalde anti-epileptica of antidepressiva);
• kinesitherapie en oefentherapie om functioneren te behouden of te verbeteren;
• psychologische begeleiding of cognitieve gedragstherapie om beter met pijn om te gaan;
• invasieve behandelingen, zoals zenuwblokkades of in specifieke gevallen neuromodulatie (bijvoorbeeld ruggenmergstimulatie).

Het doel van de behandeling is meestal niet volledige pijnvrijheid, maar wel een betere controle over de klachten en een zo actief mogelijk dagelijks leven.